Yalnızlığın da mı piyasası olacak?

Bayram Ali Akyüz Independent Türkçe için yazdı

Yalnızlık, dünyanın farklı ülkelerinde ücretli arkadaşlık, kiralık aile ve sohbet hizmetleriyle giderek büyüyen bir pazara dönüşüyor / Fotoğraf: Pixabay

Son zamanlarda karşımıza yaşam koçluğu, ücretli arkadaşlık, kiralık aile, akraba ve dert ortaklığı gibi hizmetlerle ilgili haberler sıkça çıkmaya başladı. Dünyada ve Türkiye’de bu alanda giderek büyüyen bir pazar oluştu.

Adına da “yalnızlık ekonomisi” deniliyor.

Özellikle Japonya ve Güney Kore gibi ülkelerde kiralık aile ve arkadaşlık hizmeti veren şirketler faaliyet gösteriyor. Sosyal medyada insanları ücret karşılığında dinleyenler, sohbet arkadaşlığı yapanlar, yaşam koçları ve farklı isimler altında danışmanlık hizmeti sunan firmalar çoğaldı.

Dün ailemizle, akrabalarımızla, dostlarımızla veya komşularımızla paylaştığımız pek çok şeyi bugün para ödeyerek hiç tanımadığımız insanlara anlatıyoruz. Üstelik bazen özel hayatımızı da hiç düşünmeden ortaya döküyoruz.

fazla oku

Bu bölüm, konuyla ilgili referans noktalarını içerir. (Related Nodes field)

8 Kasım 2026 tarihinde Al Jazeera'de yayımlanan bir haber, Hindistan'da ortaya çıkan kiralık torun hizmetlerini anlatıyor. Çocukları başka şehirlerde veya ülkelerde yaşayan ya da hiç çocuğu olmayan yaşlılar, kendilerine eşlik etmesi için genç insanlardan ücret karşılığında hizmet alıyor. Bu kişiler yaşlılarla alışverişe gidiyor, hastanede yanlarında bulunuyor, birlikte vakit geçiriyor, bazen de yalnızca oturup onları dinliyor.

Bir insanın parası olabilir, evi olabilir, maddi bir sıkıntısı olmayabilir. Bunların olması yalnız olmadığı anlamına gelmiyor. Çocukları düzenli olarak telefonla da arayabilir. Yine de gün içinde birlikte yürümek, konuşmak veya bir yere gitmek ister.

Yaşlılıkta bir başkasına ihtiyaç duymak yalnızca hastalıkla ya da bakıma muhtaç olmakla ilgili değil.

Peki, bu hizmetleri sunan şirketlerin yaptığı işi bütünüyle yanlış bulmak mümkün mü?
 

Yaşlılıkta yalnızlık, bakım ihtiyacının ötesinde, ücretli arkadaşlık hizmetlerine olan talebi de artırıyor / Fotoğraf: Quan Jing-Unsplash
Yaşlılıkta yalnızlık, bakım ihtiyacının ötesinde, ücretli arkadaşlık hizmetlerine olan talebi de artırıyor / Fotoğraf: Quan Jing-Unsplash

 

İhtiyacı olan bir yaşlıya eşlik edilmesi, günlük işlerinde yardımcı olunması, güvenilir birinin düzenli olarak kendisini ziyaret etmesi önemli bir hizmet. Ülkemizde de birçok aile anne babasının yanına yardımcı alıyor. Ebeveynlerden biri vefat edince geride kalana arkadaşlık etmesi için yardımcı tutanlar da oluyor.

Anne babamız sağlıklı olabilir, kendi işlerini görebilir. Yine de gün içinde ve akşam yalnız kalmamaları, yanlarında konuşacak birinin bulunması isteniyor. Artık anne babalarımızın çok sayıda çocuğu olsa, hepsi aynı şehirde yaşasa bile her birimizin onlara yeterince zaman ayıramadığı da bir gerçek.

Benim üzerinde durduğum mesele, bu hizmetlerin varlığından çok, neden giderek daha fazla ihtiyaç duyulur hâle geldiği.

Bir zamanlar aile üyelerinin, akrabaların veya yakın çevrenin üstlendiği bazı sorumluluklar artık şirketlerin faaliyet alanına giriyor. Hizmetin süresi belirleniyor, saatlik ücreti hesaplanıyor, ödeme yapılıyor. İnsanların birbirine ayırdığı zaman artık ekonomik bir değer oldu.

Özellikle yaşlılarımıza “Nereye gidiyorsun?” diye sorduğumuzda, “Ahretliğime uğrayacağım” derlerdi. Bu ahretlik onun en yakın dostu, sırdaşı, yoldaşı idi. Bugün psikoloğa anlatılan birçok şeyi ahretliğine anlatır, rahatlar, evine dönerdi.

Eskiden her şey dört dörtlük, mükemmeldi demiyoruz. O zamanlarda da yalnız bırakılan yaşlılar, anne babasını aramayan çocuklar, birbirleriyle görüşmeyen akrabalar vardı.

Bugün değişen, bu ihtiyaçların karşılanması için ayrı bir ticari alanın oluşması. Yalnızlık eskiden de vardı. Şimdi insanlar bu yalnızlıktan para kazanıyor. Hem de bunu bir iş kolu hâline getirerek.
 

Kalabalık şehirlerde giderek derinleşen yalnızlık, arkadaşlık ve aile ilişkilerinin bile ücret karşılığında sunulduğu yeni bir pazarın doğmasına yol açıyor / Fotoğraf: Cosmin Georgian-Unsplash
Kalabalık şehirlerde giderek derinleşen yalnızlık, arkadaşlık ve aile ilişkilerinin bile ücret karşılığında sunulduğu yeni bir pazarın doğmasına yol açıyor / Fotoğraf: Cosmin Georgian-Unsplash

 

Kalabalıklar içinde neden yalnızlaştık?

Birbirimizden uzaklaştığımızı geç anladık galiba. Görüşmeler azaldı, ziyaretler neredeyse yok seviyesine indi, bir yerde karşılaşınca “Bir ara görüşelim” deyip görüşmüyoruz.

Akrabalarda aynı aile içinde olup biteni başkalarından duyuyoruz, yeni yetişen çocukları akrabalar tanımıyor, bazı ebeveynler özellikle tanıştırmıyor. Birçok dost, arkadaş ve akrabayı düğün ve cenazelerde görüyor, sonra da bir şey olmamış gibi herkes kendi hayatına, hâline dönüyor.

Tüm ilişkiler karşılıklıdır. Siz ve karşınızdaki. Çocuklar anne babasını aramıyorsa anne babasının aramadığı çocuklar vardır. Yıllardır bir sebeple, belki de çoğu kez basit şeylerden konuşmayan kardeşler, bu ilişkilerden yorulduğu için insanlardan da uzak duruyor.

Komşuluk çok tuhaf bir hâl aldı. Apartman toplantısında saatlerce basit konuları konuşup tartışırken komşuluk adına bir küçük adım bile atılmıyor. Neticede aynı binada yaşıyoruz ama birbirimizin hayatında yerimiz yok.

Dostluklar da bundan iyi değil. Yıllarca görüşüp konuştuğunuz, yiyip içtiğiniz bir kişiyle bir anda bir söz ya da basit bir olay yüzünden ilişkiniz bıçak gibi kesiliyor.

Herkesin birbiriyle görüşmesi diye bir şey de yoktur. Kendi başına yaşayan, kalabalıklardan hoşlanmayan insanlar var. Yalnız yaşamayı tercih etmekle yalnızlıktan şikâyet etmek aynı şey değil. Bizim söylediğimiz bu kadar kalabalıklar içerisindeki yalnızlık.

Biz ne yapıyoruz? Yakınımızdakilere ilgimiz ne kadar? Biz ne kadar ilgi arıyoruz?

Çocuklarımızdan, kardeşlerimizden, dostlarımızdan beklentilerimiz var. Ya onların bizden beklentilerine cevabımız var mı?

İnsan bazen yakınlarına anlatamadığı bir meseleyi hiç tanımadığı birine daha rahat anlatabiliyor. Ailesinin vereceği tepkiden çekiniyor, arkadaşlarının kendisini yargılamasını istemiyor veya anlattıklarının başkalarına ulaşmasını istemiyor.

Acaba ücretli arkadaşlık ve dert ortaklığı hizmetlerine yönelen insanların bir kısmı da bu yüzden mi yabancılarla konuşmayı tercih ediyor?


Dünyada yalnızlık pazarı

Japonya'da bu işin geldiği nokta gerçekten ilginç. Düğününüze davetli, çocuğunuzun okuluna baba, aile toplantısına akraba, hatta bir yere giderken yanınıza arkadaş kiralıyorsunuz.

Family Romance adında bir şirket var. Kendi açıklamalarına göre 5 binden fazla kayıtlı çalışanları var. Anne, baba, eş, kardeş, arkadaş, sevgili, düğün davetlisi gibi birçok hizmet veriyor. Düğüne misafir olarak katılmanın ücreti 10 bin yenden, aile üyesi olarak bulunmanın ücreti ise 20 bin yenden başlıyor.

Tarihe bakıyorsunuz, eskiden durum nasıldı? O zaman da varmış ama genelde o zamanlar yalnızlıktan ziyade merasimin görkemli geçmesi için yapılıyormuş.

İslamiyet öncesi Türk kültüründe ise sığıtçı deniyordu. Bunlar, Türk toplumunda özellikle hakanlar, komutanlar veya toplumun ileri gelenleri öldüğünde düzenlenen ve yuğ (yoğ) adı verilen cenaze törenlerinde görev alırlardı.

Cenazede sagu adı verilen ölüm şiirlerini/ağıtlarını ezgili bir şekilde anlatır, cenazeyi yakar, yası ve ağlamayı yönetir, kültürel faaliyetleri yürütürdü.

Tarihî kayıtlarda Kül Tigin için yapılan büyük yuğ töreninde çevre boylardan ve devletlerden çok sayıda ünlü sığıtçı ve yuğcunun (yasçının) törene davet edildiği yazılır.

Osmanlı döneminde de ağıtçılar vardı. Osmanlı toplumunda ağıtçılık, saray/şehir kültürü ve taşra (kırsal) kültürü olarak iki koldu.

Anadolu ve Rumeli'deki köylerde, özellikle de göçebe/Yörük aşiretlerinde sığıtçılık geleneği neredeyse hiç bozulmadan devam etmiş.

İslam hukukunda cenazenin ardından yüksek sesle feryat etmek, saç baş yolmak ve dövünmek hoş karşılanmadığı için şehirde daha profesyonel işler olan ağlayıcılardan ziyade cenazelerde sessizce gözyaşı dökülmesi teşvik edilmiş; dinî törenlerde Kur'an-ı Kerim, Mevlid ve hüzünlü ilahiler ön plana çıkmıştır.

Osmanlı'nın içinde Ermeni, Rum ve Musevi cemaatlerinde antik Roma ve Bizans kültüründen kalan “profesyonel kiralık ağlayıcılar” varlığını sürdürmüş. Bu kadınlar para karşılığında cenaze evine gelir, siyahlar giyer, saçlarını çözer ve cenaze kortejinin önünde yürüyerek feryat ederlerdi.

Cumhuriyetten sonra da destan ve ağıt destanları olarak devam etti. Dediğim gibi, bunlar yalnızlıktan değil, daha ziyade görkem ve şatafat için yapılmış.

Şimdi düşünün, düğün yapıyorsunuz. Masanızda oturan, sizinle fotoğraf çektiren, belki aile dostunuz gibi davranan insanlar var. Oysa birbirinizi tanımıyorsunuz. Düğün bitiyor, ücret ödeniyor, herkes ayrılıyor.
 

1913'te Amsterdam'da çekilen fotoğrafta, cenazelerde görev yapan ücretli yasçılar görülüyor / Fotoğraf: Edmund F. Arras-Wikimedia Commons
1913'te Amsterdam'da çekilen fotoğrafta, cenazelerde görev yapan ücretli yasçılar görülüyor / Fotoğraf: Edmund F. Arras-Wikimedia Commons

 

Peki, neden böyle bir şeye ihtiyaç duyuluyor?

Davetli sayısı az mı, karşı tarafın ailesinden mi çekiniliyor, yoksa çevreye kalabalık bir arkadaş grubu varmış gibi görünmek mi isteniyor?

Hepsi olabilir.

O insanları tanıyan yoksa kalabalık görünmenin kime ne faydası var?

Demek ki bazıları için çevresine nasıl göründüğü, gerçek durumundan daha önemli.

Amerika'da 2009 yılında kurulan RentAFriend adlı bir platform var. Birlikte yemek yemek, gezmek, sinemaya gitmek veya bir etkinliğe katılmak için arkadaş bulabiliyorsunuz. Ücret karşılığında görüşüyorsunuz. Şirket de bunun sevgili bulma değil, arkadaşlık hizmeti olduğunu özellikle belirtiyor.

Acaba bazı insanlar için bunun kolay bir tarafı mı var?

Kimseye açıklama yapmak, karşılık vermek, bir ilişkiyi sürdürmek zorunda kalmıyorsunuz. İstediğiniz zaman görüşüyorsunuz, istemediğinizde görüşmüyorsunuz. Ruhsuz bir şey!

Düşünülmesi gereken tarafı, insanlar bir arkadaş edinmek yerine neden arkadaş kiralamayı tercih ediyor?

Yeni insanlarla tanışmak mı zorlaştı, dostlukları sürdürmek mi?

Akla ilk gelen sorumluluktan kaçmak geliyor. Çünkü iş yalnızca yalnız yaşayan, kimsesi olmayan insanlarla sınırlı değil. Kimi yanında birini istiyor, kimi çevresine farklı görünmek istiyor, kimi de hiç tanımadığı birine ihtiyaç duyuyor.

Dünyanın farklı yerlerinde böyle bir pazar oluşmuş. Biz de bunları okuyup şaşırıyoruz.

Peki, Türkiye'de gerçekten bunlardan çok mu uzağız?


Türkiye'de toplumsal ilişkiler ve dinî inancın gerekleri

Şimdi biraz da kendimize bakalım. Bizim toplumumuzda aile, akrabalık, komşuluk ve dostluk ilişkilerinin önemli bir yeri var. Bunları konuşurken geçmişten örnekler veriyoruz, geleneklerimizi anlatıyoruz.

Peki, bugün bunların ne kadarını yaşatıyoruz?

Bizim inancımızda akrabalık bağlarını korumak, anne babaya iyi davranmak, komşuyu gözetmek, hastayı ziyaret etmek, yaşlıya sahip çıkmak önemli sorumluluklar. Sıla-i rahim diye bir kavramımız var.

Akrabalarla görüşmeyi, ilişkileri devam ettirmeyi anlatıyor. Üstelik yalnızca sevdiğimiz, iyi anlaştığımız akrabalarımızla görüşmekten de söz edilmiyor.

Bir de komşu hakkı var. Dinimizde komşuya karşı sorumluluklarımız o kadar çok anlatılır ki komşunun neredeyse aileden biri gibi görüldüğü bir anlayıştan geliyoruz.

Şimdi aynı apartmanda oturduğumuz insanlarla ilişkilerimize bakalım.

Komşumuzun cenazesine katılıyor muyuz, hastalandığında ziyaret ediyor muyuz, bir ihtiyacı olduğunda haberimiz oluyor mu?

Bunları söylerken herkesin birbirinin özel hayatına karışmasını kastetmiyorum. Komşuluk adına insanların hayatına müdahale edildiği, aile içinde akrabalık gerekçesiyle baskı kurulduğu zamanlar da oldu. Bugün de oluyor.

Birbirimizi gözetmekle birbirimizin hayatına karışmak aynı şey değil.

Anne baba meselesi daha da önemli. Kur'an'da anne babaya iyi davranılması, yaşlandıklarında onlara karşı kırıcı olunmaması açıkça anlatılıyor. Biz de bunları çocukluğumuzdan beri duyuyoruz.

Peki, kendi anne babamız yaşlandığında ne yapıyoruz?

Onların maddi ihtiyaçlarını karşılamakla üzerimize düşeni yapmış oluyor muyuz?

Yaşlı bir insanın her zaman paraya, yiyeceğe veya bakıma ihtiyacı olmayabilir. Bazen konuşmak, bir yere birlikte gitmek, torunlarını görmek ister. Çocuklarının onu aramasını, ziyaret etmesini bekler.

Bunun için bütün çocukların işini gücünü bırakıp anne babalarının yanında oturması gerekmiyor. Her ailenin şartları farklı.

Yine de yaşlı bir insanın yalnızlığını sadece maddi imkânlarla giderebileceğimizi düşünmek doğru mu?

Bir de yaşlı anne babalarımızın tarafını konuşalım.

Her anne baba çocuklarıyla iyi ilişkiler kurabilmiş mi?

Çocuklarının evliliklerine, tercihlerine, hayatlarına sürekli müdahale edenler yok mu?

Kardeşler arasında ayrım yapan, aile içindeki anlaşmazlıkları yıllarca sürdürenler de var. Aile ilişkilerini konuşacaksak bunlar da görmezden gelinmemeli.

Bizde bir de ahretlik, kirvelik, musahiplik, süt kardeşliği gibi farklı yakınlık ve dayanışma ilişkileri var. İnsanlar yalnızca kan bağıyla akraba olmamış. Kendi aralarında dostluklar kurmuş, birbirlerine sorumluluklar yüklemişler.

Bu ilişkilerin hepsi aynı anlama gelmiyor, her bölgede aynı şekilde de yaşanmıyor. Yine de aile dışında da insanları birbirine bağlayan geleneklerimiz olduğunu gösteriyor.

Dinî inancımızda yetimi, öksüzü, yoksulu, kimsesizi gözetmek de önemli. Zekât, sadaka, fitre gibi maddi yardımlarımız var. Vakıf geleneğimiz var. İnsanlar yıllardır cami, okul, hastane, aşevi yaptırıyor, ihtiyaç sahiplerine yardım ediyor. Bunların hepsi değerli işler.

Peki, çevremizde yalnız yaşayan bir yaşlıyı ziyaret etmek, bir yakınımıza düzenli olarak vakit ayırmak, konuşacak kimsesi olmayan bir insanı dinlemek konusunda ne durumdayız?

Maddi yardım yapmakla insana zaman ayırmak aynı şey değil. Bazen birine para göndermek, onunla oturup konuşmaktan daha kolayımıza geliyor.

Burada dinî inancı olan herkes bu sorumlulukları eksiksiz yerine getirmiyor tabii ki. İnançlı olduğunu söyleyip anne babasıyla görüşmeyen, kardeşine küs olan, komşusuyla ilgilenmeyen insanlar var. Dinî bir hayat yaşamayanların arasında da ailesine, komşusuna, çevresindeki insanlara büyük fedakârlıklarla yardımcı olanlar bulunuyor.

Kendimize soruyoruz:

Bu kadar aileden, akrabalıktan, komşu hakkından, kul hakkından söz ederken günlük hayatımızda bunların karşılığı ne kadar var?

Şimdi Japonya'daki kiralık aileleri, Hindistan'daki kiralık torunları okuyup şaşırıyoruz. Bizim böyle bir geleneğimiz olmadığını, aile yapımızın farklı olduğunu söylüyoruz.

Peki, bizim yaşlılarımız hiç mi yalnız değil?

Aynı mahallede yaşayıp birbirini aramayan kardeşler, yıllardır görüşmeyen akrabalar yok mu?

Var. Bunları hepimiz biliyoruz.

O hâlde yalnızlık ekonomisini yalnızca başka ülkelerdeki aile ilişkilerinin bozulmasıyla açıklayıp kendimizi bunun dışında tutamayız. Yine de kendi toplumumuzdaki değişimi görmemiz gerekli.

Bu hizmetler ülkemize geldi mi, gelecek mi sorusundan önce, ihtiyaç duyulacak hâle geldik mi?


Türkiye'de yalnızlık pazarı ve insan ilişkilerinin ticarileşmesi

Türkiye'de de bu işin farklı örneklerini görmeye başladık. Yaşam koçluğu, ilişki danışmanlığı, kişisel gelişim uzmanlığı, ücretli sohbet ve arkadaşlık hizmetleri... İnternette biraz araştırınca karşımıza birçok kişi ve kuruluş çıkıyor.

Sosyal medyada kendisini uzman olarak tanıtanların sayısı da az değil. Kimi ilişki koçu, kimi aile danışmanı, kimi yaşam koçu.

Bazıları evlilikten çocuk yetiştirmeye, aile içindeki anlaşmazlıklardan kişisel sorunlara kadar hemen her konuda tavsiye veriyor.

İnsan merak ediyor, bu kadar farklı konuda nasıl uzman olunuyor?

Bir de bu kişilerin eğitimleri, mesleki yeterlilikleri meselesi var. Gerçekten bu işi bilenler de var, neye dayanarak danışmanlık yaptığı belli olmayanlar da.

Kendi hayatının en özel meselelerini anlattığın kişi ne kadar uzman ve bilgili?

Psikologları ve psikiyatristleri burada ayrı tutmak gerekiyor. Onların aldıkları eğitim, mesleki sorumlulukları belli. Ruh sağlığıyla ilgili sorunlarda uzman desteğine ihtiyaç duyulabilir.

Bizim konuştuğumuz, herhangi bir mesleki yeterliliği olmadan insanların evliliğine, aile hayatına, çocuklarıyla ilişkilerine yol göstermeye çalışanlar.

Peki, insanlar neden bu kadar danışmana ihtiyaç duyuyor?

Kendi kararlarını vermekte mi zorlanıyorlar?

Yoksa birinin kendilerini dinlemesini, söylediklerine hak vermesini mi istiyorlar?

Bizim toplumumuzda aile içindeki meseleleri dışarıya anlatmak pek hoş karşılanmaz. Evlilikte yaşananlar, kardeşler arasındaki anlaşmazlıklar, anne babayla ilgili sorunlar mümkün olduğunca aile içinde tutulur.

Hâlâ çoğunlukla böyledir. Kimisi ailesinin vereceği tepkiden çekiniyor, kimisi anlattıklarının başkalarına ulaşmasını istemiyor.

Güvendiğiniz birine anlatmaya başlarsınız, sözünüz bitmeden ne yapacağınızı söyler ya da başınıza gelenlere “Şunu yapmasaydın, bunu yapmasaydın, ben sana söylemiştim.” der. Sen sadece biriyle konuşmak istiyorsundur hâlbuki.

Peki, bu insanın söylediklerinizle ilgili bir sorumluluğu var mı?

Anlattıklarınızın gizli kalacağına nasıl güveneceksiniz?

Sizi dinleyen kişinin verdiği tavsiye hayatınızı olumsuz etkilerse ne olacak?

Türkiye'de aile, akrabalık ve komşuluk ilişkilerinin hâlâ önemli olduğunu söylüyoruz.

Buna rağmen ücretli arkadaşlık ve dert ortaklığı hizmetlerine ihtiyaç duyuluyorsa bir şeyleri de sorgulamamız gerekiyor.

Acaba birbirimizi dinlemeye mi tahammülümüz kalmadı?

İnsanların dertlerini dinlemek, sorunlarıyla ilgilenmek bize fazla mı geliyor?

Yoksa kendi meselelerimizi kimseye anlatmak istemediğimiz için mi yabancılara yöneliyoruz?

Arkadaşlık dediğimiz şeyin de üzerinde biraz düşünmek gerekiyor.


Nereye gidiyoruz?

Şimdi bütün bunları konuşunca insan ister istemez düşünüyor. Bir zamanlar ailemizden, akrabalarımızdan, arkadaşlarımızdan beklediğimiz şeyleri artık para karşılığında başkalarından almaya başladık.

Bu gidiş nereye kadar devam edecek?

İnsanların yalnız yaşaması, kendi başlarına bir hayat kurması elbette onların tercihi. Herkes evlenmek, çocuk sahibi olmak veya kalabalık bir aile içinde yaşamak zorunda değil. Buna kimse karışamaz.

Bizim konuştuğumuz, yalnız yaşamayı tercih edenler değil, yalnız kalmak istemediği hâlde çevresinde kendisine yakın hissedeceği kimseyi bulamayanlar.

Yalnız her şeyi devletten, belediyeden, derneklerden beklemek de olmaz. Kendi annemizi, babamızı, kardeşimizi, akrabamızı aramak için bir kurumun bize hatırlatma yapmasına gerek var mı?

Komşumuzun hasta olduğunu öğrendiğimizde bir ziyaret için belediyenin görevlendirme yapmasını mı bekleyeceğiz?

Biraz da kendimize karşı dürüst olalım. İnsanlardan ilgi bekliyoruz, hatırlanmak istiyoruz, aranmadığımızda kırılıyoruz.

Peki, biz ne kadar arıyoruz?
 

Sohbet etmek, dertleşmek ve birlikte vakit geçirmek, dünyanın farklı ülkelerinde ücretli hizmetlere dönüşüyor / Fotoğraf: Julio Lopez-Unsplash
Sohbet etmek, dertleşmek ve birlikte vakit geçirmek, dünyanın farklı ülkelerinde ücretli hizmetlere dönüşüyor / Fotoğraf: Julio Lopez-Unsplash

 

Bazen karşımızdakinin ilk adımı atmasını beklemekten yıllarca konuşmuyoruz. İki kardeşin neden küs olduğunu sorsanız, yıllar önce söylenmiş bir söz çıkıyor karşınıza. Aradan zaman geçmiş, belki söylenen sözün ne olduğu bile unutulmuş. Küslük devam ediyor.

Tabii her ilişkiyi sürdürmek de mümkün değil. Aile içinde şiddet, baskı, istismar, sürekli aşağılanma yaşayan insanlara sırf akraba oldukları için bu ilişkileri devam ettirmelerini söyleyemeyiz.

İnsanların kendilerini korumak için uzak durdukları kişiler de olabilir. Aile bağlarını önemsemek, her davranışı kabul etmek anlamına gelmiyor.

Bizim inancımızda, kültürümüzde aileden, akrabadan, komşudan bu kadar söz edilirken bunları sadece başkalarına öğüt vermek için kullanmayalım. Kendi hayatımıza da bakalım.

Yalnızlık ekonomisinin büyümesiyle ilgili haberleri okurken meseleye sadece yeni bir iş alanı olarak bakamıyorum. Bu hizmetlerden yararlanan insanları da kınamıyorum.

İhtiyacı olan birinin para karşılığında yardım alması, arkadaşlık hizmetinden yararlanması kendi kararı. Belki de o gün için başka bir imkânı yok.

Daha da önemlisi, bu ihtiyacın gelecekte ne kadar artacağı.

Düşünsenize, bir gün anne babamızı ziyaret etmesi için birini tutuyoruz. Bir başka gün bizimle sohbet etmesi için başka birine para ödüyoruz. Düğünümüze davetli, cenazemize ağlayıcı çağırıyoruz. Bunların bazıları bugün dünyanın farklı yerlerinde zaten yapılıyor.

Peki, bir gün bizim cenazemizde ağlayanların, düğünümüzde sevinenlerin, hastalandığımızda yanımızda bulunanların ne kadarı gerçekten bizi tanıyan insanlar olacak?

Biz birbirimize zaman ayırmayı, konuşmayı, dinlemeyi, arayıp sormayı bu kadar azaltmışken yalnızlığın da piyasası olmasına neden şaşırıyoruz?

Mesele, insanların bu hizmetleri satın alması değil de bir gün birbirimize ihtiyaç duyduğumuzda karşımızda yalnızca ücretini ödediğimiz insanların kalması.

Ben böyle bir toplumda yaşamak istemem. Peki, siz ister misiniz?

 

 

*Bu içerik serbest gazeteci veya konuk yazarlar tarafından hazırlanmıştır. Bu içerikte yer alan görüş ve ifadeler yazara aittir ve Independent Türkçe'nin editöryal politikasını yansıtmayabilir.

© The Independentturkish

DAHA FAZLA HABER OKU