İşçi Partisi'nin yerel seçimlerde aldığı yıkıcı sonuçlar, Westminster'da her zamanki paniği tetikledi: anonim brifingler, liderlik spekülasyonları ve birdenbire ilkelerini keşfeden milletvekilleri. Ardından Catherine West tartışmaya katılarak kısa süreliğine herkesin tanıdığı bir isim haline geldi.

West'in liderlik yarışı yapılmadan başbakanın değiştirilmesi yönündeki mantıksız talebiyle başlayan süreç (artık Keir Starmer'ın o kadar da kötü olmadığını düşünmeye başladı ve geçen hafta perşembe günü BBC'nin World at One programında Starmer'ın "uluslararası sahnedeki mükemmel referanslarına" dikkat çekerek bir sonraki herhangi bir yarışta Starmer'a oy verebileceği gibi tuhaf bir iddiada bulundu) gereksiz bir ara seçim, aylarca süren liderlik kargaşası ve çok zayıflamış bir başbakanla sonuçlanan bir maskaralığa dönüştü.

West, Birleşik Krallık Başbakanı'nı bir süredir tanıyor. 2015'te parlamentodaki ilk gününde (Helen Fielding'in Bridget Jones romanındaki Mark Darcy karakterine ilham verdiği öne sürülen yakışıklı avukatı andıran) temiz yüzlü Keir Starmer, Avam Kamarası'ndan bir fotoğraf paylaşarak altına "İlk kez koltuklarımıza oturuyoruz" yazmıştı. Yanında kim mi oturuyordu? Catherine West ve Wes Streeting. Dostlarını yakın tutmak diye buna denir işte. 

59 yaşındaki Catherine West'i, şu sıralar onu hararetle tartışan yorumcuların çoğundan daha iyi tanıyorum. Ve tam da onu tanıdığım için onun hiçbir zaman İşçi Partisi'nin ihtiyaç duyduğu lider (ya da kral yapıcı) olamayacağını rahatlıkla söyleyebilirim.

Onunla ilk kez 2017'de, onun seçim bölgesinde Kadınların Eşitliği Partisi'nden aday olduğumda tanıştım. Kazanmam hiç gerçekçi bir ihtimal değildi. O zamanlar Hornsey ve Wood Green diye bilinen bölge, İşçi Partisi'nin güvenli kalesiydi ve bunu herkes biliyordu.

Ancak yarışa katılma kararımız seçim zaferiyle ilgili değildi. Kadınların Eşitliği Partisi o zamanlar seçim bölgesindeki en güçlü üye tabanına sahip partilerden biriydi. Tüm büyük partiler kadın adaylar seçmişti; yani ne olursa olsun meclise bir kadın seçilecekti. Kadınların daha güçlü bir temsili hak ettiğine inandığımız ve fikirlerin sorgulanması demokrasiyi daha sağlıklı hale getirdiği için aday olduk.

Seçim kampanyası toplantılarında sataşmalara maruz kaldım ve neden aday olmaya cüret ettiğim defalarca sorgulandı. O zamanlar Twitter, artık X olan platformda acımasızca trolledendim. İşçi Partisi aktivistleri ve medyanın bazı kesimleri, siyah bir kadının (kazanma şansım hiç olmasa bile) İşçi Partisi koltuğu için yarışmaya cüret etmesine gerçekten öfkelenmiş görünüyordu. Ölüm tehditleri aldım. Güvenliğimden endişe etmeme rağmen kendimi kampanyayı her gün sürdürmeye zorladım. 

Catherine West seçimi kazandıktan sonra beni sosyal medyada engelledi. Ona saldırdığımdan değil de bence kendisine yönelik farklı görüşlere tahammül edemediğinden. Bu bana onun hakkında çok şey anlatıyor. Liderlik karakterle ilgilidir ve deneyimlerime dayanarak onda böyle bir şey olmadığı sonucuna vardım.

Ben İşçi Partisi destekçisi değilim ve bu hükümeti şiddetle eleştiriyorum. Ancak aynı zamanda İşçi Partisi’nin Britanya siyasetinde oynadığı hayati rolün de farkındayım ve parti içinde birçok dürüst ve ilkeli kişinin gerçekten başkalarının hayatını iyileştirmek istediğini biliyorum. İşte bu yüzden İşçi Partisi'nin şu anki durumu bu kadar içler acısı.

Son seçim sonuçları felaketti. Birleşik Krallık (BK) genelinde, hassas topluluklar mahallelerini derinden önemseyen belediye meclis üyelerini ve temsilcilerini kaybedecek. Fırsatlar azalacak ve halihazırda kendilerini terk edilmiş hisseden pek çok kişi daha da hayal kırıklığına uğrayacak. Ancak İşçi Partisi'nin krizinin çözümü Catherine West değil.

Başbakan, Jeffrey Epstein'le uzun süreli ilişkisine rağmen Peter Mandelson'ı BK'nin Washington büyükelçisi olarak atadığında Catherine West'in öfkesi neredeydi? İşçi Partisi, emeklilere kış için verilen yakıt yardımlarını kestiğinde hiddeti neredeydi? Parti, modern Britanya siyasetinin en acımasız politikalarından biri olan ve kadınları, çocuklarının karnını doyurmak için travmalarını yeniden yaşamaya zorlayan bir tecavüz maddesi de içeren iki çocuk yardım sınırını (sadece ilk iki çocuk için verilen devlet yardımı, üçüncü çocuğun tecavüz sonucu dünyaya geldiği kanıtlandığında verilebiliyor -çn.) kaldırmayı başaramadığında sesi neden çıkmadı?

O anlarda Catherine West bakandı. Keir Starmer'ın himayesinden faydalanıyordu. Yeni keşfetmiş gibi göründüğü ahlaki netlik o zamanlar ortada yoktu. İşte bu yüzden bu ani ilke gösterisi bana hiç de inandırıcı gelmiyor.

Britanya derin bir siyasi krizin içinde. Milyonlarca kişi görmezden gelinmiş, yoksullaşmış ve giderek umutsuz hissediyor. Bazıları Reform UK'ye ve bağımsızlara yöneliyor; bunu gerçek çözümler sundukları için değil, dinleme yetisini artık kaybetmiş görünen müesses nizamı cezalandırmaya can attıkları için yapıyorlar. Bu anlaşılabilir bir öfke. Ancak başarısız bir liderliğin yerine bir diğerini koymak çözüm değil.

Geçen hafta pazartesi sabahı itibarıyla Catherine West bile ciddi bir rekabet başlatacak desteğe sahip olmadığını kabul etmiş gibiydi. Kendisi aday olmak yerine, durumdan tüm aciliyet duygusunu (hatta mantığını) çıkararak eylüle kadar "düzenli bir geçiş" yapılması çağrısında bulundu. Siyasette eylül ayı hem bir ömür gibi uzak hem de tehlikeli derecede yakın. Bu, parlamentonun yeniden toplanacağı, parti konferansları sezonunun başlayacağı ve önemli küresel kararların alınacağı ay. İşçi Partisi'ni aylarca sürecek bir belirsizliğe sürüklemek, en hafif tabiriyle pervasızlıktır.

İşçi Partisi'nin dürüstlüğe, cesarete ve temsil etmek amacıyla kurulduğu halka karşı bağlılığını yenilemeye ihtiyacı var.

Catherine West gibilerin iktidarın yanına yöresine yaklaşmasıysa en son ihtiyaç duyduğu şey.

Kadın sünnetine maruz kalan stratejist Nimco Ali, kadınlara ve kız çocuklarına yönelik şiddetle ilgili Birleşik Krallık İçişleri Bakanlığı'nın da bağımsız danışmanıydı

independent.co.uk/voices

Independent Türkçe için çeviren: Büşra Ağaç