Dört makas, tek tren

Özgür Çelik Independent Türkçe için yazdı

Fotoğraf: Reuters

2027 yılında Fransa, İtalya, İspanya ve Polonya sandık başına gidiyor. Bu dört ülke birlikte Avrupa Birliği nüfusunun yüzde 47,5’ini oluşturuyor. Mesele sağ ile sol arasındaki mücadele değil; asıl soru, Avrupa’nın kendi siyasi tıkanıklıklarını aşıp aşamayacağıdır.

Büyük seçim yılı, daha başlamadan başlamış durumda. Bundan yalnızca 16 gün sonra, 29 Kasım’da, İspanya erken genel seçime gidiyor. Bunun nedeni, Başbakan Pedro Sánchez’in parlamentoda 2 konut kararnamesini geçirememesi. 2027 ilkbaharında Fransa’da cumhurbaşkanlığı seçimi yapılacak; ilk tur 18 Nisan, ikinci tur ise 2 Mayıs tarihinde gerçekleştirilecek. Aynı yılın sonbaharında İtalya ve Polonya da sandık başına gidecek.

Böylece Avrupa Birliği’nin en büyük 5 üye devletinden 4’ü, yalnızca 12 ay içerisinde hükümetlerini yeniden belirlemiş olacak. 5. büyük ülke olan Almanya ise Federal Meclis seçimlerini ancak 2029 yılında gerçekleştirecek.

Buna yalnızca bir seçim takvimi olarak bakılabilir. Ancak aynı zamanda ciddi bir matematik problemi olarak da okunabilir.

Avrupa Konseyi ile Avrupa Birliği Konseyi’nde birçok karar nitelikli çoğunluk ile alınır. Bunun için üye devletlerin en az yüzde 55’inin, aynı zamanda AB nüfusunun en az yüzde 65’ini temsil etmesi gerekir. Bir kararı engelleyebilecek blokaj azınlığı ise nüfusun en az yüzde 35’ini temsil eden 4 devletle oluşabilir.

Seçime gidecek bu 4 ülke birlikte yüzde 47,5’lik nüfus payına sahiptir. Oybirliği gerektiren dış politika, güvenlik politikası ve genişleme gibi alanlarda ise her bir hükümet tek başına belirleyici öneme sahiptir.

İşte bu nedenle 2027, yalnızca 4 ulusal seçimden ibaret değildir. Asıl mesele, Avrupa Birliği önümüzdeki büyük kararlarını alırken Konsey masasında kimlerin oturacağıdır.


Hiçbir güvenlik duvarının koruyamadığı Konsey

2024’ten sonra Avrupa’da sağ partilerin yükselişi tartışılırken, bu tartışmalar neredeyse tamamen Avrupa Parlamentosu üzerinden yürütüldü. Çünkü Parlamento’da siyasi bir “güvenlik duvarı” (Brandmauer) inşa etmek mümkündür.

Muhafazakârlar ile Reformcular sisteme entegre edilmiş, başkan yardımcılıkları ve komisyon başkanlıkları verilmiştir. Buna karşılık Vatanseverler grubu ile AfD’ye yakın grup Parlamento Başkanlığı ve komisyon başkanlıklarından dışlanmıştır. Zaten sağ partiler toplam sandalyelerin yalnızca yaklaşık yüzde 26’sına sahip olduklarından, kendi başlarına çoğunluk oluşturamamaktadırlar ve Parlamento gerektiğinde onları aşabilmektedir.

Ancak aynı yöntem Avrupa Birliği Konseyi’nde işlemez.

Çünkü Konsey’de hükümetler partilerini değil, devletlerini temsil ederler ve onları dışlayabilecek herhangi bir mekanizma yoktur. Tek istisna, Avrupa Birliği Antlaşması’nın 7. maddesi uyarınca oy hakkının askıya alınmasıdır. Ancak bunun için diğer tüm üye devletlerin oybirliği gerekir ve bu mekanizma bugüne kadar hiç uygulanmamıştır.

2000 yılında 14 AB ülkesi, Özgürlük Partisi’nin (FPÖ) hükümete ortak olması nedeniyle Avusturya’yı siyasi olarak izole etmeye çalışmış, ancak başarısız olmuştur. 2024 yılında ise Hollanda’da PVV koalisyonun en büyük ortağı hâline geldiğinde artık kimse buna ciddi bir tepki göstermemiştir.

Macaristan ise tek bir veto hakkına sahip ülkenin neler yapabileceğini gösterdi.

2024 yılında Macaristan, Avrupa Birliği Konseyi’ndeki kamuya açık oylamaların yüzde 15,8’inde “hayır” oyu kullandı ve Brexit öncesinde Birleşik Krallık’ın düştüğünden daha sık azınlıkta kaldı.

Diğer başkentlerin cevabı ise Macaristan’ı dolaşmak oldu. 2025 yılında Avrupa Konseyi, Ukrayna konusunda birçok ortak açıklamayı 26 ülke formatında, yani Macaristan olmadan yayımladı.

Bu yöntem işe yaradı; çünkü Macaristan küçük bir ülkedir.

Nitekim Viktor Orbán, 16 yıllık iktidarın ardından nisan ayında seçimleri kaybetti. Yerine gelen Péter Magyar ise dondurulmuş AB fonlarının yeniden serbest bırakılmasını hedefliyor.

Ancak bu yöntem büyük devletler için uygulanamaz.

Küçük bir ülke devre dışı bırakılabilir. Fakat Fransa, İtalya, İspanya ve Polonya devre dışı bırakılamaz. Çünkü bu ülkeler olmadan ne nitelikli çoğunluk sağlanabilir ne de oybirliği mümkün olur.

Dolayısıyla 2027 seçimleri, Konsey’deki ağırlığın Avrupa Birliği’nin ihtiyaç duyduğu merkezde kalıp kalmayacağını belirleyecektir.


Fransa: Favori aday ve siyasi tıkanıklık

Fransa’da tablo aynı anda hem en açık hem de en belirsiz olanıdır.

Rassemblement National (RN), yapılan bütün kamuoyu yoklamalarında ilk turu yüzde 29 ila 38 arasında değişen oy oranlarıyla önde götürmektedir.

Marine Le Pen yaklaşık yüzde 35, Jordan Bardella da benzer seviyelerde görünmektedir. Onları yaklaşık yüzde 17 ile Édouard Philippe, yüzde 16 ile Jean-Luc Mélenchon, yüzde 12 ile Raphaël Glucksmann ve yüzde 10 ile Gabriel Attal takip etmektedir.

İkinci tur senaryolarının tamamında Marine Le Pen öndedir. En yakın yarış Édouard Philippe’e karşıdır; burada ortalama sonuç yüzde 54,6’ya karşı 45,4 olarak görünmektedir. Glucksmann ve Attal karşısında fark daha büyüktür. Mélenchon’a karşı ise ortalama 68,3’e karşı 31,7 gibi çok açık bir üstünlük söz konusudur.

Avrupa Birliği fonlarını kötüye kullanma suçlamasıyla aldığı mahkûmiyet kararı da şu ana kadar bu tabloyu değiştirmemiştir.

Temyiz Mahkemesi 7 Temmuz’da kararı onamış, ancak kamu görevinden men cezasını fiilen 15 aya indirmiştir ve bu sürenin çekilmiş sayılacağını belirtmiştir.

Marine Le Pen adaylığını resmen açıklamış, buna rağmen kararı Fransa Yargıtayı’na taşımayı planladığını duyurmuştur.

Ekim ayında bir araştırmacı gazetecilik platformu, Jordan Bardella’nın 2013 yılına ait olduğu iddia edilen antisemitik yazılarını gündeme getirdi. Bardella bu iddiaları reddetti. Buna rağmen Le Pen’in anketlerdeki desteği değişmedi.

Ancak kimsenin kendisini aldatmaması gerekir.

Fransa’da seçim kazanmak, otomatik olarak ülkeyi yönetmek anlamına gelmez.

Ulusal Meclis son derece parçalı bir yapıya sahiptir ve hiçbir siyasi blok tek başına hükümet çoğunluğuna sahip değildir.

Marine Le Pen cumhurbaşkanı seçilse bile, ya parlamentoda sahip olmadığı bir çoğunlukla çalışmak zorunda kalacak ya da referandumlara başvuracaktır.

Belirsiz çoğunluklara dayanan bir “cohabitation”, yani cumhurbaşkanı ile farklı siyasi çoğunluğa sahip bir hükümetin birlikte yönetmesi, en gerçekçi senaryo olarak görülmektedir.

İşte gerçek sınav da burada başlayacaktır.

Çünkü RN’nin seçmenlerine verdiği temel vaat, yıllardır süren siyasi hareketsizliğe son vermek, yani özellikle Avrupa Birliği karşısında artık karar alabilen bir Fransa oluşturmaktır.

Parti, Fransa’nın AB bütçesine yaptığı net katkının azaltılması ve Avrupa Komisyonu Başkanı’nın görevden alınması konusunda referandum yapılmasını önermektedir.

Ancak RN artık Avrupa Birliği’nden ayrılmayı savunmamaktadır. Hedefi, Birliği içeriden yeniden şekillendirmektir.

Buna karşılık Avrupa yanlısı merkez partiler hâlâ ortak bir aday çıkarabilmiş değildir.

Üstelik onların en güçlü adayı olan Édouard Philippe bile ikinci tur senaryolarında Marine Le Pen’in gerisinde görünmektedir.


İtalya: İktidardaki lider ve gücünü tahkim etme çabası

Giorgia Meloni, 2022 yılından bu yana İtalya’yı yönetiyor ve bugün Brüksel’de iş birliği yapılabilir bir lider olarak görülüyor. Parlamento’daki grubu, oylamaların yaklaşık yüzde 72’sinde Avrupa Halk Partisi ile aynı yönde oy kullanıyor. İtalya’nın AB Komiseri Raffaele Fitto, Avrupa Komisyonu Başkan Yardımcılığı görevini yürütüyor. Meloni ise AB zirvelerinin kenarında yapılan dar kapsamlı müzakere toplantılarında yer alıyor.

Siyaset biliminde buna son yıllarda giderek daha sık “Melonileşme” (Melonizzazione) deniliyor: İktidarın getirdiği sorumluluk sayesinde söylemlerin yumuşaması. Ya da tersinden bakıldığında, merkez siyasetin sistemi içine alarak radikal hareketleri dönüştürmesi.

Ancak mart ayında Meloni önemli bir yenilgi yaşadı.

Yargı reformuna ilişkin referandum, yüzde 53,7’ye karşı yüzde 46,3 oranıyla reddedildi. Bu, iktidara geldiğinden beri aldığı ilk ciddi siyasi darbe oldu ve Meloni aynı gün sonucu kabul etti.

Buna rağmen partisi kamuoyu yoklamalarında aylardır yaklaşık yüzde 30, merkez soldaki Demokrat Parti ise yaklaşık yüzde 22 seviyesinde seyrediyor.

Ardından seçim sistemi tartışmaları başladı.

8 Ekim’de Temsilciler Meclisi, 227’ye karşı 164 oyla muhalefetin “Melonellum” adını verdiği seçim reformunu kabul etti.

Yeni düzenlemeye göre seçimlerde yüzde 42 oy alan ittifak veya parti, Temsilciler Meclisi’nde 70, Senato’da ise 35 ek sandalye kazanacak.

Muhalefet bunu “hile yasası” olarak nitelendirirken, hükümet ise bunun istikrar sağlayacak bir düzenleme olduğunu savunuyor.

Sistemin en kritik noktası ise şu:

Hem Meloni’nin sağ ittifakı hem de merkez sol muhalefet şu anda anketlerde yaklaşık yüzde 42 seviyesinde bulunuyor.

Bu eşiği geçen taraf büyük çoğunluk ikramiyesi elde edecek. Geçemeyen olursa sandalye dağılımı yeniden orantılı sisteme dönecek ve siyasi istikrarsızlık devam edecek.

Anayasa hukukçularının bir bölümü ise İtalya Anayasa Mahkemesi’nin geçmişte yaptığı gibi bu çoğunluk primini de iptal edebileceğini düşünüyor.

Meloni açısından başka bir risk daha bulunuyor.

General Roberto Vannacci’nin kurduğu yeni parti Futuro Nazionale, anketlerde yaklaşık yüzde 8 seviyesine ulaşmış durumda ve Meloni üzerinde sağdan baskı oluşturuyor.

Seçimin zamanlaması da önem taşıyor.

Normal takvime göre seçimler 2027 sonbaharında yapılacak olsa da erken seçim ihtimali de tartışılıyor.

Bunun hemen ardından, Ocak 2028’de, İtalya Avrupa Birliği Konseyi Dönem Başkanlığı’nı üstlenecek.

Dolayısıyla o tarihte Roma’da hangi hükümetin görevde olacağı, yalnızca İtalya’nın değil, Avrupa Birliği’nin siyasi gündemini de önemli ölçüde belirleyecek.


İspanya: 16 gün sonraki ilk sınav

Bu 4 ülke arasında ilk sınavı verecek olan İspanya.

13 Kasım tarihli kamuoyu yoklamalarına göre Alberto Núñez Feijóo liderliğindeki Halk Partisi (PP) yüzde 29,9, Pedro Sánchez’in Sosyalist Partisi (PSOE) yüzde 26,7, Vox yüzde 18,4, sol ittifak Frente Amplio ise yüzde 6,3 seviyesinde bulunuyor.

Mevcut sandalye tahminleri şu şekilde:

PP: 129 milletvekili

PSOE: 115 milletvekili

Vox: 79 milletvekili

Mutlak çoğunluk için gereken sayı 176 sandalye.

PP ile Vox birlikte yaklaşık 208 milletvekiline ulaşarak rahat bir çoğunluk elde edebilecek gibi görünüyor.

Bu tablo iktidarın değişeceğine işaret ediyor; ancak sonucu kesinleştirmiyor.

Çünkü Pedro Sánchez daha önce de siyaseten “bitmiş” ilan edilmiş, buna rağmen 2023 seçimlerinden sonra yeniden hükümet kurmayı başarmıştı.

Bugün ise durumu daha zor.

Konut krizi, parlamentoda kaybettiği kararname ve yakın çevresine yönelik iddialar hükümeti yıpratıyor.

Öte yandan ilginç olan nokta şu:

Her 2 büyük parti de 2023 seçimlerine kıyasla oy kaybediyor.

PP yaklaşık 3,2 puan,

PSOE ise yaklaşık 5 puan gerilemiş durumda.

Dolayısıyla seçim sonucunu büyük ölçüde seçmenlerin sandığa gitme oranı belirleyecek.

Avrupa açısından İspanya’nın başka bir önemi daha bulunuyor.

Halk Partisi, 4 özerk bölgede hâlihazırda Vox ile birlikte iktidarda bulunuyor.

Göç politikalarında da seçim kampanyasında Vox’a oldukça yakın söylemler kullanıyor.

Avrupa Parlamentosu’nda ancak 2024’ten itibaren konuşulmaya başlanan sağ partilerle normalleşme süreci, İspanya’nın birçok bölgesinde uzun süredir siyasi hayatın bir parçası hâline gelmiş durumda.

Şimdi asıl soru bunun Madrid’deki merkezi yönetime de taşınıp taşınmayacağıdır.

Polonya: Bölünmüş sağ ve bölünmüş devlet

4 ülke içinde en karmaşık tablo Polonya’da görülüyor.

Çünkü burada yalnızca tek bir seçim sonucu belirleyici olmayacak.

Donald Tusk’ın liderliğindeki Yurttaş Koalisyonu (Koalicja Obywatelska), yaklaşık yüzde 30 ila 34 ile hâlen en güçlü siyasi güç konumunda.

Hukuk ve Adalet Partisi (PiS) ise son 6 ay içerisinde yaklaşık yüzde 30’dan yüzde 15–20 bandına gerilemiş durumda.

Konfederacja yaklaşık yüzde 13–15, Grzegorz Braun’un partisi ise yüzde 7 seviyesinde.

Eski Başbakan Mateusz Morawiecki de nisan ayında kendi siyasi ağını kurdu.

Sonuç olarak Polonya sağında artık tek bir hareket değil, birbirleriyle koordinasyon kurmakta zorlanan 4 farklı siyasi odak bulunuyor.

Bu durum yapısal bir zayıflık yaratıyor.

Eylül ayı anketlerine göre:

PiS,

Konfederacja

ve Braun’un partisi

birlikte 219 ila 225 milletvekili çıkarabiliyor.

Oysa Sejm’de çoğunluk için 231 sandalye gerekiyor.

Morawiecki’nin yeni oluşumu da hesaba katılırsa bu sayı 234 ila 246 arasına çıkabiliyor.

Diğer tarafta Yurttaş Koalisyonu ile sol partiler de çoğunluk sınırının hemen altında veya hemen üstünde seyrediyor.

Dolayısıyla hükümetin kim tarafından kurulacağını büyük ölçüde yüzde 5 seçim barajını geçip geçemeyecek küçük partiler belirleyecek.

Ancak Polonya’da ikinci bir güç merkezi daha bulunuyor.

Cumhurbaşkanı Karol Nawrocki, 2025 yılında Rafał Trzaskowski’yi yenerek göreve geldi.

Bugün veto yetkisini kullanarak hükümetin birçok yasa tasarısını engelliyor.

Ayrıca Sejm tarafından seçilen bazı yargıçların göreve başlamasını da onaylamıyor.

Bu nedenle Polonya aslında Fransa’nın 2027 sonrasında yaşayabileceği tabloyu şimdiden yaşıyor:

Seçimi kazanan tarafın otomatik olarak ülkeyi yönetemediği bölünmüş bir devlet yapısı.

Bu nedenle Kasım 2027 seçimleri, yalnızca Sejm’de çoğunluğu kimin elde edeceğini değil, aynı zamanda Polonya’nın Brüksel’de etkili biçimde temsil edilip edilemeyeceğini de belirleyecek.


Asıl nokta: Milliyetçiler bir enternasyonal oluşturmuyor

Ve tam da burada, Avrupa’da sıkça dile getirilen “sağa kayış” tartışmalarında çoğu zaman gözden kaçan temel nokta ortaya çıkıyor.

Bu 4 ülkeye birlikte bakıldığında tek bir ortak hareket değil, 4 farklı siyasi gerçeklik görülüyor.

Polonya, Rusya’ya karşı sert bir politika izlenmesini savunuyor. Ancak aynı zamanda Polonya sağının bir bölümü Kiev yönetimiyle de çatışıyor. Nitekim bir parti liderinin sınır bölgesindeki bir anıtı yıkmasının ardından Ukrayna resmî protestoda bulundu.

İtalya’da Giorgia Meloni, Avrupa Muhafazakârları ve Reformcuları’nın (ECR) liderlerinden biri olmasına rağmen Brüksel’de iş birliği yapılabilir bir siyasetçi olarak kabul ediliyor.

Fransa’daki Rassemblement National ise Avrupa Birliği’ni içeriden yeniden şekillendirmek istiyor. Bu durumda Ukrayna’ya verilen destek de yeniden tartışmaya açılabilecek konular arasında yer alabilir.

İspanya’da Halk Partisi Avrupa Halk Partisi ailesine mensup olmasına rağmen birçok bölgede Vox ile birlikte yönetiyor.

Dolayısıyla doğal bir siyasi eksen oluşmuyor.

Çünkü egemenliği savunan hareketlerin bunu uluslararası ölçekte ortak bir siyaset hâline getirmeleri kolay değildir.

Bu tablo ilk bakışta rahatlatıcı gibi görünebilir.

Ancak aslında değildir.

Çünkü çoğunluk oluşturabilmek için ortak hareket etmek gerekir; fakat bir kararı engellemek için buna gerek yoktur.

Avrupa Birliği Konseyi birçok konuda oybirliğiyle karar aldığı için tek bir ülkenin “hayır” demesi yeterli olabilir.

Buna rağmen Avrupa’nın birçok sağ partisi 3 temel konuda benzer düşünmektedir:

Birincisi, Avrupa siyasetindeki “Brandmauer” yani sağ partileri dışlayan siyasi güvenlik duvarının sona ermesi.

İkincisi, yalnızca sınır güvenliğini değil, Avrupa’da yaşayan göçmenlerin durumunu da kapsayan daha sert bir göç politikası.

Üçüncüsü, yıllardır devam eden siyasi hareketsizliğin (Immobilismus) sona erdirilmesi; yani “hiçbir şey yapılamaz” anlayışının terk edilmesi.

Bu 3 başlıktan yalnızca üçüncüsü doğrudan Brüksel’de karara bağlanacaktır.

Ve tam da burada şu konular yeniden tartışmaya açılabilir:

Ukrayna’ya verilen destek,

Avrupa Yeşil Mutabakatı ve ekolojik dönüşüm,

Avrupa Birliği düzeyindeki temel bireysel hakların korunması.

Bütün bunların gerçekleşmesi için Avrupa sağının tam anlamıyla birleşmesine gerek yoktur.

Büyük üye devletlerden birinin hükümetinin “hayır” demesi yeterlidir.

Bu nedenle Brüksel bugün acele ediyor.

Birçok önemli anlaşmanın seçimlerden önce sonuçlandırılması hedefleniyor.

Aynı nedenle Avrupa bütünleşmesinin onlarca yıldır temel motoru olan Alman-Fransız ortaklığı, bugün en büyük belirsizliklerden biri olarak görülüyor.

Çünkü bir motorun çalışabilmesi için 2 el gerekir.


Karşılaştırmalı gerçeklik testi

2027’yi tahmin etmek isteyenlerin önce 2026 yılına dikkatle bakmaları gerekiyor.

Çünkü 2026, yıllarca yalnızca talepte bulunan partilerin iktidara geldiklerinde neler yaşandığını gösteren yıl oldu.

Macaristan’da Viktor Orbán 16 yılın ardından iktidarı kaybetti.

Yerine gelen hükümet de tıpkı Orbán gibi Avrupa Birliği’nin göç kotalarına karşı çıkıyor ve sınır duvarını koruyor.

Lider değişti.

Ancak tartışılan konu değişmedi.

Hollanda’da Geert Wilders’in PVV’si iktidar deneyiminin ardından 11 sandalye ve 7 milletvekili kaybetti.

Buna rağmen 2 aşamalı iltica sistemi ve aile birleşiminin sınırlandırılması gibi talepleri bugün çoğunluğu bulunmayan merkez hükümetin programının bir parçası olmaya devam ediyor.

Amerika Birleşik Devletleri’nde ise 13 Kasım tarihli AP sayımına göre Başkan’ın partisi Temsilciler Meclisi’nde 169, Demokratlar ise 256 sandalye elde etmiş durumda.

Brezilya’da Lula ikinci tur seçimlerini yüzde 51,79’a karşı 48,21 oranıyla kazandı.

Buna rağmen Jair Bolsonaro’nun partisi Kongre’nin en güçlü siyasi gücü olmayı sürdürüyor.

Avrupa Birliği’nin en büyük üye devleti olan Almanya ise 2027 yılında seçim yapmıyor.

Buna rağmen Saksonya-Anhalt eyaletinde AfD yüzde 43,8 oy alırken ülke genelindeki desteği yaklaşık yüzde 28 seviyesine ulaştı.

Ancak buna rağmen hiçbir eyalette hükümet kuramıyor.

15 Aralık’ta Magdeburg’da verilecek karar, siyasette ilkenin mi yoksa matematiğin mi ağır basacağını gösterecek.


Her yerde aynı kural geçerli

Ortak tablo her ülkede aynıdır.

Muhalefette olmak siyasetin en ucuz kredisidir.

İktidara gelenler ise artık söylemleriyle değil;

fiyatlarla,

ücretlerle,

skandallarla,

verdikleri sözlerle

ölçülürler.

Bu noktada sosyal politika en hassas alanı oluşturur.

1995 yılında Fransa’da Front National işçi oylarının yaklaşık yüzde 30’unu aldı.

2017 yılında Avusturya’da FPÖ işçilerin yüzde 59’unun desteğini kazandı.

Hollanda’da PVV ise düşük eğitimli seçmenler arasında yüzde 23 oy aldı.

Ancak iktidara geldikleri yerlerde tablo farklıydı.

Fransa’daki belediyelerde…

2018’de Avusturya hükümetinde…

Macaristan’da 16 yıllık iktidar boyunca…

Siyasi vaatlerle uygulamalar arasında önemli farklar ortaya çıktı.

Okul yemek ücretleri…

12 saatlik çalışma günü…

Avrupa’nın en yüksek katma değer vergisi…

Bütün bunlar seçmenlerin beklentileriyle örtüşmedi.

Bu yalnızca sağ partiler için geçerli değildir.

Merkez partilerin de rahat olması için hiçbir neden yoktur.

Örneğin Hollanda hükümeti işsizlik maaşı süresini kısalttığında bunun siyasi bedelini seçim sandığında ödedi.


2027’ye kadar cevap bekleyen sorular

Takvim artık belli.

29 Kasım: İspanya genel seçimi.

15 Aralık: Saksonya-Anhalt Başbakanı seçimi.

5 Ocak: Brezilya’da Lula göreve başlıyor.

Ocak ayında: ABD’nin yeni Kongresi çalışmalarına başlıyor.

18 Nisan ve 2 Mayıs: Fransa Cumhurbaşkanlığı seçimleri.

2027 sonbaharı: İtalya ve Polonya seçimleri.

Ocak 2028: İtalya Avrupa Birliği Konseyi Dönem Başkanlığı’nı devralıyor.

Bu süreçte 3 temel soru cevap bekliyor.


Merkez siyasete soru:

Merkez partiler bugüne kadar sürdürdükleri ikili stratejiyi devam ettirebilecekler mi?

Temel değerlerde sola, ekonomi, iklim ve göç politikalarında ise sağa yakın durmaya devam mı edecekler?

Yoksa artık net bir çizgi mi çizecekler?

Fransa’da ortak adayları yok.

İspanya’da merkez sağ zaten uzun süredir Vox ile birlikte yönetiyor.

Polonya’da ise iktidar koalisyonu küçük ortaklarını seçim barajında kaybetme riskiyle karşı karşıya.


Sağ partilere soru:

İktidarı gerçekten istiyorlar mı?

Ve bunun bedelini ödemeye hazırlar mı?

Meloni sisteme entegre oldu; referandumu kaybetti.

Wilders iktidara geldi; siyasi gücünü tüketti.

Orbán 16 yıl boyunca sınırları zorladı; sonunda seçimleri kaybetti.

Şimdi sıra Marine Le Pen’de.

Fakat onun da parçalanmış bir parlamentoda ülkesinin sahip olmadığı bir çoğunluğu oluşturması gerekecek.


Hepimize düşen soru:

Rakamları mı anlamaya çalışacağız…

Yoksa yalnızca duygularımıza mı hitap edeceğiz?

Felaket senaryoları da, zafer marşları da aynı ölçüde rahatlatıcıdır.

Çünkü ikisi de ayrıntılara dikkatle bakma zorunluluğunu ortadan kaldırır.

Oysa gerçek tablo şudur:

4 seçim.

Avrupa Birliği nüfusunun yüzde 47,5’i.

Ve bugün için kesinleşmiş tek bir sonuç bile yok.

Burada yükselen tek bir dalga yok.

Yalnızca değiştirilecek makaslar var.

Ve 2027’de bu treni yönlendirmek isteyen herkesin, önce onu hangi istikamete götürmek istediğini bilmesi gerekir.

 

 

*Bu içerik serbest gazeteci veya konuk yazarlar tarafından hazırlanmıştır. Bu içerikte yer alan görüş ve ifadeler yazara aittir ve Independent Türkçe'nin editöryal politikasını yansıtmayabilir.

© The Independentturkish

DAHA FAZLA HABER OKU