ABD Kara Kuvvetleri, Ekim 2026'da yayımladığı yeni harekât rehberiyle geleceğin savaşını nasıl kazanmayı düşündüğünü açıkladı. 4 temel unsur üzerine kurulan yaklaşım, modern konvansiyonel harbin değişen karakterini ortaya koyuyor.
ABD Kara Kuvvetleri, Ekim 2026'da How the Army Fights (Kara Kuvvetleri Nasıl Savaşır?) başlıklı önemli bir belge yayımladı. Kara Kuvvetleri Kurmay Başkan Yardımcısı Orgeneral Christopher C. LaNeve imzasını taşıyan 46 sayfalık yayın, Amerikan ordusunun gelecekteki büyük ölçekli konvansiyonel savaşları nasıl yürütmeyi düşündüğünü açıklıyor.
Bu belgeyi önemli buluyorum. Keşke Askerî Konsept ve Stratejiler kitabımızı yayımlamadan önce elimize ulaşsaydı. Çünkü kitapta ele aldığımız askerî strateji, harekât sanatı ve savaşın değişen karakterine ilişkin tartışmalara güncel ve somut bir örnek oluşturuyor.
Belge, 2022'de kabul edilen Çok Alanlı Harekât (Multi Domain Operations) anlayışını esas alıyor. Ancak bu kez ağırlık, farklı alanlardaki kabiliyetlerin nasıl bir araya getirileceğine ve taktik başarıların nasıl stratejik sonuçlara dönüştürüleceğine veriliyor.
ABD Kara Kuvvetleri bunun için 4 temel harekât unsuru belirlemiş: Yakınsama (Convergence), Derin Darbe (Strike), Yakın Muharebe (Close Battle) ve Sürdürülebilirlik (Endurance).
Bu 4 unsur, yeni konvansiyonel harbin karakterini anlamak bakımından dikkate değer.
Birinci unsur: Yakınsama
Modern muharebe sahasında kara, hava ve deniz kuvvetlerinin birbirinden bağımsız hareket etmesi giderek güçleşiyor. Uzay, siber uzay ve elektromanyetik spektrum da harekâtın ayrılmaz parçaları hâline geliyor.
Yakınsama, bütün bu alanlarda elde edilen kabiliyetlerin belirli bir zaman ve yerde eş güdüm içerisinde kullanılarak düşmana karşı üstünlük yaratılması anlamına geliyor.
Yakınsama ile senkronizasyon arasındaki farkı da açıklamak gerekiyor. Senkronizasyon, farklı askerî faaliyetlerin zaman, mekân ve amaç bakımından uyumlu yürütülmesini ifade eder. Yakınsama ise kara, hava, deniz, uzay ve siber alanlardaki kabiliyetlerin bir araya getirilerek düşman üzerinde operasyonel üstünlük yaratılmasını amaçlar.
Dolayısıyla senkronizasyon faaliyetler arasındaki uyumu sağlarken yakınsama, farklı alanlardaki etkileri ortak bir harekât sonucuna yönlendirir. ABD Kara Kuvvetleri belgesine göre senkronizasyon bütün komuta kademelerinde uygulanabilirken yakınsama esas olarak kolordu ve harekât alanı ordusu seviyesinde yürütülür.
Örneğin düşmanın komuta merkezine füze saldırısı düzenlenirken haberleşme sistemleri elektronik harp vasıtalarıyla karıştırılabilir. Aynı anda siber saldırılarla hava savunma ağı etkisizleştirilebilir.
Amaç, düşmanın farklı tehditlere aynı anda cevap vermek zorunda bırakılmasıdır.
Burada belirleyici unsur, kuvvetlerin sayısından çok etkilerin zaman ve mekân bakımından birleştirilmesidir. ABD Kara Kuvvetleri bu görevi ağırlıklı olarak kolordu ve harekât alanı ordusu seviyesinde yürütmeyi öngörüyor.
İkinci unsur: Derin darbe
İkinci unsur, düşmanın muharebe gücünü yakın temasa girmeden önce zayıflatmayı hedefliyor.
Uzun menzilli füzeler, hassas güdümlü mühimmat, insansız hava araçları ve elektronik harp sistemleri bu yaklaşımın temel araçları.
Hedefler arasında düşmanın komuta merkezleri, hava savunma sistemleri, füze rampaları, lojistik tesisleri ve ihtiyat kuvvetleri bulunuyor.
Bu yaklaşımın tarihsel kökleri 1980'lerin Hava Kara Muharebesi (AirLand Battle) doktrinine kadar uzanıyor. Ancak günümüzde sensörlerin yaygınlaşması, yapay zekâ destekli hedef tespiti ve düşük maliyetli insansız sistemler derin darbenin kapsamını genişletiyor.
Belgede Ukrayna'nın Haziran 2025'te Rus stratejik bombardıman uçaklarına yönelik gerçekleştirdiği Örümcek Ağı Harekâtı örnek gösteriliyor.
Buradaki önemli değişim, çok pahalı silah sistemlerine dayanan ateş gücünün daha ucuz ve kitlesel olarak kullanılabilen sistemlerle desteklenmesidir.
Modern savaşta isabet kadar mühimmat miktarı ve saldırıların sürekliliği de önem kazanıyor.
Üçüncü unsur: Yakın muharebe
Belgenin belki de en dikkat çekici bölümü yakın muharebeye ayrılmış.
ABD Kara Kuvvetleri, Ukrayna savaşından hareketle önemli bir sonuca ulaşıyor: Uzun menzilli ateşler düşmanı yıpratabilir, ancak araziyi ele geçirip elde tutamaz.
Bu görev hâlâ kara kuvvetlerine ait.
Ukrayna'da insansız hava araçlarının yaygınlaşması ve muharebe sahasının sürekli gözetlenmesi, büyük birliklerin manevrasını güçleştirdi. Bazı değerlendirmelerde bu gelişme, kara manevrasının önemini kaybettiği şeklinde yorumlandı.
Amerikan ordusu bu görüşe katılmıyor.
Belgeye göre sorun manevranın geçerliliğini kaybetmesi değil, manevra için gerekli koşulların oluşturulmasının zorlaşmasıdır.
Bunun için birliklerin dağınık tertiplenmesi, gizlenmesi, aldatma uygulaması ve düşmanın keşif sistemlerinin etkisizleştirilmesi gerekiyor.
Yakın muharebe, birleşik silah harekâtıyla düşmanın yenilmesini, arazinin ele geçirilmesini ve kontrolün sürdürülmesini sağlayacak.
Dolayısıyla teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin, savaşın sonucunu belirleyen temel unsurlardan biri insan ve kara kuvvetlerinin fiziksel varlığı olmaya devam ediyor.
Dördüncü unsur: Sürdürülebilirlik
Dördüncü unsur, belgenin stratejik bakımdan en önemli yönlerinden birini oluşturuyor.
Sürdürülebilirlik, savaşın uzun süre devam ettirilebilmesi için gerekli lojistik, ulaştırma, bakım, sağlık, ikmal, koruma ve askerî üretim kapasitesini kapsıyor.
Ukrayna savaşı, modern konvansiyonel savaşların büyük miktarda mühimmat ve teçhizat tükettiğini gösterdi.
Üstelik cephe gerisindeki lojistik merkezler, limanlar, demiryolları ve askerî tesisler artık güvenli bölgeler değil.
ABD Kara Kuvvetleri, Amerikan ana karasının dahi saldırılardan korunmuş bir sığınak sayılamayacağını kabul ediyor.
Bu nedenle dağıtılmış ikmal merkezleri, alternatif ulaştırma hatları, otonom lojistik araçları ve cepheye yakın üretim imkânları üzerinde duruluyor.
Belgenin temel yaklaşımı açık: Muharebeleri kazanmak yeterli değildir. Savaşı kazanabilmek için askerî gücün zaman içerisinde korunması ve yeniden üretilebilmesi gerekir.
Yeni konvansiyonel harbin karakteri
Peki, bu 4 unsur bize ne söylüyor?
Öncelikle savaşın teknolojik karakteri değişiyor. Muharebe sahasında sürekli gözetleme, hassas vuruş, yapay zekâ, insansız sistemler ve elektronik harp giderek belirleyici hâle geliyor.
İkinci olarak harekâtın derinliği artıyor. Cephe hattıyla cephe gerisi arasındaki ayrım zayıflıyor. Askerî tesisler, lojistik merkezler ve üretim altyapısı doğrudan hedef hâline geliyor.
Üçüncü olarak karar verme süresi kısalıyor. Düşmanı daha hızlı tespit eden, karar veren ve ateş altına alan taraf önemli avantaj elde ediyor.
Ancak belgenin asıl vurgusu başka bir noktada.
ABD Kara Kuvvetleri, teknolojik gelişmelerin kara manevrasını gereksiz hâle getirmediğini savunuyor. Yakınsama ve sürdürülebilirlik gerekli koşulları hazırlıyor. Derin darbe düşmanı zayıflatıyor. Yakın muharebe ise arazi üzerinde kesin sonuç elde etmeyi amaçlıyor.
Bu yaklaşımın başarısı henüz büyük bir konvansiyonel savaşta sınanmış değil. Ayrıca belgenin bir harekât rehberi olduğunu, uygulanması için teşkilat, eğitim ve kaynak tahsisinde değişiklikler gerektirdiğini unutmamak gerekiyor.
Sonuç olarak ABD Kara Kuvvetleri, geleceğin savaşını 4 unsurun birbirini tamamladığı bütünleşik bir harekât anlayışıyla yürütmeyi planlıyor.
Bana göre belgenin en önemli mesajı şu: Savaşın şekli, şiddeti, yöntemleri ve araçları değişiyor. Ancak savaşın siyasi amaçlara ulaşmak için yürütülen bir irade mücadelesi olma niteliği devam ediyor.
Clausewitz'in yaklaşık iki yüzyıl önce ortaya koyduğu temel düşünce, modern konvansiyonel harbi anlamak bakımından geçerliliğini koruyor.
*Bu içerik serbest gazeteci veya konuk yazarlar tarafından hazırlanmıştır. Bu içerikte yer alan görüş ve ifadeler yazara aittir ve Independent Türkçe'nin editöryal politikasını yansıtmayabilir.
© The Independentturkish
