İbn Rüşd ile savaş ve barış meselesi

Rıdvan Seyyid yazdı: “Her hâlükârda savaş savunma amaçlıdır, saldırı amaçlı değildir, Kuran'da da defalarca belirtildiği gibi: '...ve haddi aşmayın.'”

İbn Rüşd'ün bir tasviri / Fotoğraf: Wikipedia

Bu yıl (2026), filozof ve fakih Ebu el-Velid İbn Rüşd el-Kurtubi'nin (1126-1198) doğumunun 900. yıldönümünü kutluyoruz. Son yüz yılda, Avrupalı ​​ve Arap araştırmacılar ona daha fazla ilgi göstermiş ve İbn Haldun'dan sonra eserleri en çok yayınlanan isimlerden biri olmuştur. İbn Haldun hakkında yazmak çok daha kolaydır çünkü “Mukaddime” (Giriş) ve “Tarih” adlı eserleri vardır. Tarih veya sosyoloji teorisi üzerine çalışan araştırmacılar “Mukaddime” ile yetinirler, teorisini “Tarih”inde uygulamadığını iddia edenler de vardır, çoğu ise “Tarih”i okumamıştır bile.

İbn Rüşd'e gelince, eserlerinin büyük bir kısmı, Aristoteles'in devasa kitapları üzerine bazıları uzun bazıları kısa çeşitli şerhlerden (açıklamalar) oluşmaktadır. Ayrıca fıkhi ihtilaflar üzerine bir kitap, Gazali ile tartışma üzerine bir başka kitap ile kelamcıların dini metinleri yorumlama yöntemlerini tartışma üzerine iki ciltlik bir eser yazmıştır.

Tıp üzerine de bir kitap yazdığını söylemeyi unutmayalım. Son yıllarda, özellikle Fransız araştırmacılar arasında, İbn Rüşd'ün Aristoteles’in kitapları ile ilgili şerhlerinin yeniden basımına, Fransızcaya çevrilmesine ve bu şerhlerde bile mükemmel olmasının yanı sıra Orta Çağ Avrupa felsefesi üzerindeki etkisi ve bunun Avrupa Rönesansı dönemine de uzaması hakkında yazmaya yönelik artan bir ilgi var.

İbn Rüşd’ten neden böyle uzunca bahsettik?

Nedeni sadece doğumunun 900. yıldönümü olması değil, aynı zamanda kelam, felsefe ve tasavvufta durgunluğun eleştirilmesine ve burhana (kesin kanıt) dayalı bir din bilimi çağrısına yaptığı katkılar ve son olarak -bazen Platon ve Aristoteles'e atfedilse de- savaş ve barış konularındaki görüşleridir.

İbn Rüşd'ün “Bidayatü’l-Müctehid” adlı eserinin “Cihat” bölümünde, Maliki mezhebinin bu konu ile ilgili görüşlerinden onaylayıcı bir şekilde bahsettiğini görürüz, ancak cihadın devletin sorumluluğu olduğunu ve bu konuda gönüllülüğün tavsiye edilemeyeceğini, çünkü sıklıkla felaketlere yol açtığını ekler. Her halükârda savaş savunma amaçlıdır, saldırı amaçlı değildir, Kuran'da da defalarca belirtildiği gibi:

...ve haddi aşmayın.


Böylece, İbn Rüşd, Endülüs ve Fas'ta o dönemde yaygın olan huzursuzluklara rağmen, savaş konularıyla pek ilgilenmez. Ancak, silahlı çatışma konularını göz ardı etme eğilimi, Platon'un Devlet kitabına dair kısaltmasında da açıkça görülüyor. Bu kitaba göre eğer iki şehir yazarın ideal şehrine saldırırsa, şehir aralarında anlaşmazlık çıkarmaya çalışmalı, birini daha düşmanca olana karşı müttefike dönüştürmelidir.

Platon'un askeri politikalarına dair bu anlayış doğru değildir. Zira gerçekte, Platon şehre karşı saldırılarla değil, koruyucular ve muhafızlar yetiştirmekle ilgilenir. Platon, (İbn Rüşd'ün de onayladığı gibi) siyasi şehrin, akıllı ve bilge yönetimi sayesinde diplomasi yoluyla çoğu savaştan kaçınabileceğini, militarizm, yağma ve bilgisiz şehirlerin ise bunu başaramayacağını söyler.

Dolayısıyla, Platon'un tespitleri, sultana yabancı istilayı önlemek için kurnazlığa, hilelere ve zenginliğe güvenmesini söyleyen “hükümdarlara risaleler” türü kitaplarda okuduğumuz tavsiyelere benzer.

Devletin prestiji ve savaştan kaçınma yeteneğinde bir diğer faktör de genç erkeklerin babalarına savaşlarda eşlik etmeleridir. Eğer bu mümkün değilse, en azından onları eğitmek ve savaşa hazırlamak için kamplar kurulmalıdır. Bu, şüphesiz düşmanı şehre saldırmaktan caydıracaktır. İbn Rüşd, Platon'un bu tavsiyesini beğenir ve Kuran’daki şu ayeti hatırlatır:

Onlara karşı gücünüz yettiği kadar kuvvet ve savaş atları hazırlayın. Onlarla Allah’ın düşmanını, sizin düşmanınızı ve bunlardan başka sizin bilmediğiniz fakat Allah’ın bildiği diğer düşmanları korkutursunuz.


Yunanlılar ve Araplar için gerçek savaş hazırlığı, savaştan kaçınmayı amaçlar. Savaş çıksa bile, hazırlıklı olmak, düşmanın onları gafil avlamasını ve saflarının çökmesini önlemek demektir.
 


İbn Rüşd ile İbn Haldun arasında yaklaşık üç yüzyıl vardır. Ancak İbn Haldun savaşları bizzat görmüş ve hatta bazılarına katılmış, savaşın devletleri kuran şey olduğunu belirtmiştir. Fakih ve filozof İbn Rüşd ise savaşlardan, savaş fikirlerinden ve uygulamalarından çok uzaktı.

Platon'un ideal şehri, savaşın temel nedenlerinin içsel olduğuna inanırken, gerçek anlamda ideal bir şehirde çatışmaların içsel nedenleri yoktur. Bu nedenle, dışsal saldırılara maruz kalmaz. Platon, Sparta'nın Atina'ya karşı savaşlarından haberdar olmasına rağmen bunu söylemiştir.

İbn Rüşd de savaştan nefret ederdi, ancak Bidayatü’l Müctehid adlı kitabındaki fıkıh bölümünde ve Platon'un Devlet kitabına yazdığı şerhte, savaştan kaçınmayı veya savaş tehlikesini azaltmayı haklı çıkaracak teorik bir çerçeve bulmuştur.

Platon ve İbn Rüşd'ün argümanlarını dikkatlice incelersek, bu barış şehrinin “başlıca erdeminin” siyasi, adil veya erdemli bir şehir olmasında yattığını görürüz. Bu nedenle, savaşlara karşı bağışıklığı vardır.

Çok uzun zaman önce (ama kesinlikle İbn Rüşd'den sonra), Alman filozof Kant, “Ebedi Barış Üzerine Felsefi Bir Tasarı” adlı incelemesinde anayasal devletler arasında savaşın olamayacağını savunmuştu. Kendisine “Ama Napolyon'un savaşlarına bakın!” denildiğinde, “Napolyon'un savaşlarını meşrulaştıran anayasa nerede?” diye cevap vermişti.

Peki hem Platon'un hem de İbn Rüşd'ün tanımladığı gibi bir ideal şehrin ideal olmayan veya bilgisiz şehirlerle çevrili olması hakkında İbn Rüşd ne derdi?

 

 

*Bu makalede yer alan fikirler yazara aittir ve Independent Türkçe'nin editöryal politikasını yansıtmayabilir. 

Şarku'l Avsat

DAHA FAZLA HABER OKU