DC'nin yeni filmi Clayface, ilk eleştirilerde genel olarak beğeni topladı. 

Rotten Tomatoes'ta yaklaşık yüzde 76 olumlu eleştiri oranına ulaşan yapım, stüdyonun bir önceki filmi Supergirl'ün yüzde 52'lik oranını geride bıraktı.

Sakın Ses Çıkarma'nın (Speak No Evil) yönetmeni James Watkins'in imzasını taşıyan Clayface, DC dünyasında geçen, tek başına izlenebilecek bir beden korkusu hikayesi anlatıyor.

Filmin merkezinde Hollywood'da yükselen oyuncu Matt Hagen var. Bir suç patronunun yüzünü vahşice tanınmaz hale getirmesiyle kariyeri mahvolan Hagen, deneysel bir işlem geçirmeye karar veriyor. Ancak bu müdahale onu şekil değiştirebilen bir varlığa dönüştürüyor.

Eleştirmenlerin çoğu, Watkins'in bu hikayeyi başarıyla perdeye taşıdığı görüşünde. Filmi beğenmeyenler bile ilk büyük başrolünü üstlenen Tom Rhys Harries'in performansını ve makyaj, protez gibi fiziksel uygulamalarla yaratılan efektleri övüyor.

Süper kahraman filmlerinin bütçeleri düşünüldüğünde mütevazı sayılabilecek 40 milyon dolara çekilen Clayface'in kâr etmek için devasa bir gişe başarısına ihtiyacı yok. Cuma günü gösterime girecek filmin açılış hafta sonunda 20 milyon doları aşması bekleniyor. Ancak yapım, You Can See Everything adlı belgeselle beklenmedik bir rekabete de girecek.

Öte yandan Mike Flanagan ve Hossein Amini'nin yazdığı senaryoyu öngörülebilir bulan eleştirmenler de var. Bu yorumlarda filmin sıradan bir intikam öyküsünün ötesine geçemediği ve hikayenin Gotham'da geçmesinin sunduğu imkanları kullanamadığı savunuluyor.

Başrol oyuncusu ve beden korkusu sahneleri öne çıkıyor

Hollywood Reporter, Clayface'i "yılın büyük sürprizlerinden biri" diye nitelendiriyor:

Kirli görsel dünyası ve çizgi romanların ruhunu güçlü biçimde yansıtan, ucuz polisiye ve macera öykülerini andıran diyaloglarıyla Clayface, David Cronenberg ve Sam Raimi gibi beden korkusu ustalarının eserleriyle kıyaslanabilecek bir psikolojik derinlik ve duygusal etki yaratıyor.

Telegraph da 4 yıldızlı incelemesinde Watkins'in DC bağlantısının ötesine geçen bir film çektiği görüşünde:

Kan Gölü (Eden Lake) ve Siyahlı Kadın'ın (The Woman in Black) yönetmeni James Watkins, eski bir eserden ilham alarak günümüz kent yaşamında geçen, şık ve insanın midesini altüst eden bir beden korkusu filmi yaratmış. İlham kaynağının bir DC süper kahraman eseri olması neredeyse tesadüf gibi. Hayranların gönlünü hoş tutmaya çalışmıyor, giderek genişleyen daha büyük hikayelere de göz kırpmıyor... Yaratıcılarının büyük ölçüde kendi istedikleri gibi çekebildiği hissini veren böyle bir filmi izlemek öylesine keyifli ki bunu ne kadar vurgulasak az. Hatta arada bir geçen Gotham City göndermeleri olmasa Clayface'ten, bir seriye ait film izlediğinizin farkına bile varmadan çıkabilirsiniz.

IGN, filmin açılışını ağır bulsa da ilerleyen bölümlerde beklentisini karşıladığını belirtiyor:

Filmin ritmini bulması biraz zaman alıyor ama bulduğunda Clayface, tam da umduğum türden tiksindirici ama eğlenceli bir beden korkusu sunuyor... B sınıfı filmlere özgü absürtlüğü benimsediğinde en iyi haline ulaşıyor. Gerilimi yavaş yavaş kuran başlangıcının ardından finalde ne kadar dehşet verici olabileceğini gösteren, eğlenceli bir beden korkusu macerası bu... Matt Hagen'ın dönüşümlerini yaratıcı ve ürkütücü biçimde göstermek için büyük ölçüde eski usul makyaj efektlerinden yararlanılıyor. Tom Rhys Harries'in çaresizlik ve kararlılıkla dolu performansı da bir insanın canavara dönüştüğü yanılsamasını daha inandırıcı kılıyor.

The Independent ise filmin görsel anlatımını eleştirirken başrol oyuncusunu övüyor:

Görüntü yönetmeni Rob Hardy, kendine özgü bir görsel dil kurmakta bu yazın sönük ve bulanık Supergirl'ünde olduğu kadar zorlanıyor... Filmin yükünün büyük bölümünü Rhys Harries taşıyor. İlk büyük başrolündeki oyuncu, karakterin içindeki yaraları her sahnede öylesine yoğun hissettiriyor ki yüzüne bir düzine daha protez eklense bile performansı yine öne çıkardı.

İntikam hikayesi eleştirmenleri böldü

Slant, filmin seyirciyi önce Matt'in intikamına ortak edip sonra bu duyguyla yüzleştirmesini başarılı buluyor:

Watkins'in filmi, Matt'in hayatını mahveden mafya üyelerinden, yozlaşmış kurum temsilcilerinden ve hainlerden intikam almasının yarattığı içgüdüsel heyecana seyirciyi ustalıkla ortak ediyor. Ardından film, sanrılarının ve öfkesinin etkisiyle masum insanlara şiddet uygulamaya sürüklenen Matt'in ne kadar sahiplenici ve yıkıcı hale geldiğini ortaya koyuyor... Bağımsız bir film olarak Clayface, şaşırtıcı ölçüde sağlam ve sürükleyici bir korku-gerilim. Batman'in yeni yorumuna dolaylı biçimde zemin hazırlamasıysa dahiyane.

USA Today ise filmi "DC adına dağınık bir başarısızlık" diye tanımlıyor:

Harries, başarılı efektlerin de desteğiyle Matt'in iç çatışmalarını ve değişen dış görünüşünü insani yönleri ve karmaşıklığıyla yansıtıyor. Ancak Mike Flanagan ve Hossein Amini'nin senaryosu, karakteri geliştirmek için neredeyse hiçbir şey yapmıyor... Üstelik Clayface, tuhaf biçimde, Batman'le bağlantılı yapımlar arasında Gotham'ın kendisini bir karakter gibi kullanmayan tek örnek.

En sert yorumlardan biri Rolling Stone'dan geliyor:

Yeni ve akıl almaz bedensel durumunun psikolojik etkileriyle boğuşan bir Batman kötüsünün bir kez daha trajik bir anti kahramana dönüşmesini anlatan bu hikaye, kağıt üzerinde ilginç görünüyor. Ama bu filmi izlemek, bir avuç oyun hamuru yemeye benziyor; üstelik iki kat daha tatsız... Clayface, olması gereken tek şeye, az da olsa keyif veren bir filme bile dönüşemiyor. Birden Supergirl o kadar da kötü görünmemeye başladı, değil mi?

"Bilet parasına değer"

The Houston Chronicle, filmi DC'nin başarılı yapımları arasında görüyor:

James Watkins, bir zamanlar umut dolu genç bir oyuncunun önce yıkılmış bir adama, sonunda da bir canavara dönüşmesini son derece eğlenceli bir köken hikayesiyle anlatıyor. DC evreninden uyarlanan filmler yıllar içinde bazen başarılı, bazen başarısız olsa da gösterişten uzak ve karanlık atmosferiyle sürükleyen Clayface, başarılı örnekler arasında yer alıyor... Hagen'ın sürekli dönüşen bedenini izlemek çoğu zaman ürpertici, rahatsız edici ve zor. Kısacası, karakter olarak Clayface görünüşüyle sorun yaşıyor olabilir ama film olarak Clayface iyi görünüyor.

Guardian'dan Benjamin Lee, filmin seyirciyi fiziksel dönüşümlerle rahatsız etmeyi başardığını yazıyor:

Matt'in derisi duygusal durumuna göre şekil değiştirmeye başlarken film bizi başarıyla tiksindiriyor. Bazıları için bu yeterli olabilir. Katıldığım gösterimde salonu çoğunlukla gazeteci olmayan, gürültücü izleyiciler dolduruyordu. En kanlı ve yapış yapış sahnelerde tepkiler yüksek sesle dile getirildi.

Deadline'dan Glenn Garner ise çizgi roman ve korku hayranlarına ortak bir çağrı yapıyor:

İster çizgi roman tutkunu ister korku bağımlısı olun, Clayface daha az tanınan bir karakteri korku sinemasının imkanlarıyla ele aldığı için bilet parasına değer. Umarım DC Evreni'nin gelecekteki sinema yapımlarına da yol gösterir.

Independent Türkçe, Hollywood Reporter, CinemaBlend, Telegraph, IGN, The Independent, Slant, USA Today, Rolling Stone, The Houston Chronicle, Guardian, Deadline 

Derleyen: Nazlı Erdol